27.7.06

Adeus, Pura

Pura navegou sempre contracorrente. Con todos os abrazos.
Etiquetas:

Marcadores: ,

6 Comments:

Anonymous Luís G. Tosar said...

Pura Vázquez era, foi, pura poeta. Nin nos 40, en Madrid, nin nos 60, en Caracas, nin nos 80, no seu retorno a Ourense, nunca foi ela de nada nin de ninguén. A ideoloxía de Pura era a liberdade, o seu partido, a poesía. Por iso estivo tan soa na morte, tan desamparada nunha longa vida. Pura Vázquez non foi, non, poetisa nacional. Pura foi pura poeta.

3:32 PM  
Blogger marcos valcarcel said...

Estiven no camposanto de San Francisco, cando caía unha fortísima treboada que nos deixou a todos pingando ata a médula. Non eramos moitos, unhas 20 persoas, a familia, alcalde, presid. da Deputación, outro concelleiro do PP, Luis Menéndez, Maribel Outeiriño, Ánxeles Fdez., Sexis Bobillo, Isaac Alonso Estravís, etc. No funeral houbo un cento escaso de persoas. "Parece que o ceo chora por ela", dicía un seu sobriño cando a auga nos empapaba a todos. Unha anécdota para a historia: Pura foi enterrada coa bandeira galega e o escudo. Grazas ao empeño de Luis Menéndez, parente indirecto dela, creo, que convenceu ao resto da familia. E, como non había bandeira a man, como se solucionou? Oiu o caso Baltar e aos cinco minutos había alí unha bandeira, non sei se a que ten el no despacho, coa que foi enterrada Pura. Si, ten razón Tosar, foi poeta pura, nada máis. Nada máis lle facía falla para ser lembrada por todos nós.

5:45 PM  
Blogger Kami said...

NON QUIXERA PERDER ISTES RELEMBROS

Non quero que me atrapen as arañas,
do esquecemento. Os fíos que devoran
dentro de nós. Os que antes viviramos.

Nin a extraña ardentía asuma os esqueceres
nas moradas do espírito abatendo as lembranzas.

Mellor arder á costas do silencio. Voltar
ó oscuro de dentro do nacer, non ser nada.
Vivir entre as pobrezas dos lagoeiros secos.

Quero a loita tenace co ise insondable olvido
das estancias pechadas. Sen fiestras nin petunias
e sen soños de luz nin o ouro dunha estrela.
Vivir sen acadar os altos paraísos
onde os soños arrolan.
Gozar dun espertar co sol no corazón.

Voltar á leda vida que nos abraza. As luces
do vagalume, os ortos propagando a ledicia
no centro de mín mesma, na renacida entraña.

(Pura Vázquez)

7:12 PM  
Blogger Cesare said...

eu non fun porque o traballo me xogou ás malas esa tarde, pero gustaría de ir aló. Aínda que fose unicamente en agradecemento a aquel chocolate con biscoitos que me serviu na súa casa, hai agora quince anos, cando eu era aínda máis miñoca.

2:12 AM  
Blogger Cesare said...

ah, e unha foto preciosa, brétemas... é súa?

2:12 AM  
Blogger Brétemas said...

Cesare, a foto é un recorte da aparecida en "Galicia hoxe".
Sei que estivo na nosa factoría, mais non puidemos nin sequera saudarnos. Mágoa! Mándolle unha apreta saudosa.

10:25 AM  

Postar um comentário

<< Home