19.1.05

Sísifo

Utilizo o mito de Sísifo porque este é un país onde as xentes que asumiron a defensa da súa identidade colectiva, xa a mediados do século XIX, fixeron en cada etapa xeracional esforzos titánicos para acadaren obxectivos e resultados que, rematada cada etapa, eran destruídos parcialmente ou ás veces case totalmente, de xeito que cada xeración tivo que comezar dende máis atrás de onde chegara a precedente. Abonda ollar e enfíar biografías de membros representativos das sucesivas xeracións -Faraldo, Rosalía, Murguía, Brañas, Villar Ponte, Castelao, por exemplo-: non hai continuum no proceso de construción do edificio da nación, senón unha sucesión de interrupcións, retrocesos e voltasa empezar.

Marcadores:

2 Comments:

Blogger Jaureguizar said...

O estarrecedor é que leva a razón toda. De todos os xeitos, penso que a andaina emprendida nos 60 non ten volta.

5:14 PM  
Anonymous Anônimo said...

É todo un pracer poder ler estas liñas desde Asturias. Saúdos.

rebegui@terra.es;
http://cuentos.arkania.org/herbario.html

11:17 AM  

Postar um comentário

<< Home